خواند و سال 877 ه ق عازم سفر حج شد و در بازگشت چندى در شام توقف كرد . يك ماه هم در كرك نوح در محضر شيخ الاسلام على بن هلال جزايرى حاضر شد و مانند معاصر خود محقق كركى ( م 940 ه ق ) از او سماع حديث كرد . بعد به خراسان آمد . ابن ابى جمهور در فقه و حديث و كلام تخصص داشت و عارف مشرب بود و كتابهاى مفيدى در اين عرصه‌ها نوشته است . از آثار بنام او زاد المسافرين در اصول دين است كه در سال 878 ه ق در سفر خود به مشهد تأليف كرد و به درخواست شاگردش مير محسن بن محمد رضوى مشهدى ( متوفى 931 ه ق ) آن را شرح كرد و نامش را كشف البراهين الاقطاب الفقهية و الوظائف الدينية على مذهب الامامية ، دراية النهاية فى الحكمة الاشراقية ، درر اللآلى المعادية فى الاحاديث الفقهية ، المجلى و غوالى اللآلى از آثار ديگر اوست . احسايى گفتمانهايى با فاضل هروى از علماى عامه داشته است كه در كتاب مناظره ابن ابى جمهور منعكس است . اين كتاب مشتمل بر سه مجلس است : مجلس اول درباره امامت امير المؤمنين مىباشد و در خانهء سيد محسن بن مير محمّد رضوى صورت گرفته است و قاضى نور اللّه خلاصهء آن را در كتاب خود منعكس نموده است و مجلس دوم در مدرسه صورت گرفت . مجلس سوم دربارهء اعمال خدعه در امر خلافت بود . همه اين مجالس در سال 878 ه ق انجام پذيرفت و مولى نوروز على بسطامى تمام آن را در فردوس التواريخ آورده است . آخرين سفر ابن ابى جمهور احسايى به مشهد در سال 896 ه ق اتفاق افتاد و پس از درگذشت در كنار قبر امام پاكان دفن شد . الذريعة 2 / 273 ، 12 / 10 ، 13 / 297 ، 18 / 22 ، 22 / 286 ؛ ترجمه الكنى و الالقاب 1 / 341 ، مفاخر اسلام 4 / 397 - 404 ، نامه دانشوران 3 / 378 ، دائرةالمعارف فارسى 1 / 14 ، دايرةالمعارف تشيع 1 / 293 ،